آشپزخانه اپن

از نوع چهار پا

bluemagic — Tue, 08 Apr 2008 16:23:18 GMT

صداي دزدگير ماشين همسایه توی سرم سوت مي كشد پرده را كنار مي زنم .مردك كنار ماشينش و استاده وبا زن همسايه حرف مي زنِ وُماشينشُ خفه نمي كنه .اين رابلند مي گويم وتوي دهنم مادر قبحه را نرم مي كنم به لعنت به اين مردمِ مردم آزار .

بابك اما سرش را برده توي كتاب ومي گويد: وقتي پشت پنجره مي ري يك آب ُ رنگي به موهات بده مردم مي بينن آبروم مي ره . بي اختيار مي گويم تو چي مي گي؟ سرش را از روي كتاب برمي دارد ومي گويد جانم با من بودي ؟مي گويم بابك سربه سرم نذار تو كه مي دوني از صداي ناهنجار زود عصبي مي شم .مظلومانه نگاهش مي كنم تا فراموش كند .

دستهايم را روي گوشهايم مي گذار م ومي نشينم .توي خيالم به بابك مي گويم مرتيكه بي عرضه نمي توني سرت ُ از پنجره ببري بيرون ُ بگي مردكِ يابو صداشو خفه كن مريض تو خونه است.

من مريضم چون يك غم توي گلويم راه راه مي شود خار خار مي كند وبيرون نمياد.

كسي درد ورنج من را نمي بيند ويكي مثل بابك توي كتابهايش وول مي خورد كتابها او را تورق مي كنند ومن مامور نان وچاي وآب ولباس او هستم .موجودي تغيير شكل يافته چهار پاي بابكم من.

من مريضم وكسي مرض مرا از توي استخوانهايم نمي بيند وبيرون نمي كشاند. من مرض دارم كه توي اين طويله راه مي روم وكاغذهايي را كه زير پايم مي آيد را بر مي دارم ونمي خوانم .از خواندن بدم مي آيد از اين كه بدنم توي مخ اين آدمهاي اهل فكر و فك چه مي گذارد بيزارم از اينكه بدانم كرگدنهاي اوژن يونسكو توي خيابان چگونه راه مي رفتند بيزارم ودلم نمي خواهد جز خاله سوسكه كسي را به خانه ام راه دهم دوست دارم او بگويد وقتي دعوا مي كني منو باچي بزني ومن بگويم چرا دعوا بكنيم .

مثل من كه به بابك مي گفتم اگه من زنت بشم مونس وهمدمت بشم وقتي دعوا بكنيم منو با چي مي زني؟ اما او مي گفت با اخم و تخم با قهر وقهر با يك كتاب .

كتاب آشپزي بانو دماوندي را از توي قفسه برمي دارم مواد لازم براي شنيسل مرغ ران مرغ 3 عدد روغن 2 قاشق غذاخوري زعفران يك دوم قاشق مربا خوري.... دلم براي مرغهاي سوخاري مادر توي تابه چدنيش تنگ مي شود .كتاب را مي بندم .هديه روز تولدم است بابك آن را به من داد همان سال اول ازدواج و بدون يك شاخه گل .گفته بودم براي چي كتاب آشپزي؟ جواب داده بود براي تنوع.

مادر مي گويد مردها تنوع طلبند اگر به خودت نرسي فردا با يكي ديگر مي آيد .

اما من نفهميدم بابك منظورش تنوع غذا بود يا تنوع كتاب.

مادر مي گويد: نه جونم 90 درصد مردها زن دوم مي گيرند اما صد درصدشون به اين مساله وكِي وكيش فكر مي كنن.

اما من نمي ترسم هووهاي من توي اتاق زير دست وپاي من نشسته اند ومن همه شان را زير پروبال مي گيرم وتوي قفسه مي چينمشان، شايد اگر زني بيايد توي اين خانه من اينقدر تنها نباشم.

مادر مي گويد : نه جوني نگو مرغ آمين مي شنوه وبلا مي شه .

بابك داد مي زند چي شده اين كتاب زن زيادي جلال ؟

مادر را توي سرم پاك مي كنم وبه جايش قفسه ها مي آيند توي قفسه ها مي روم مي بينمش كنار فربه تر از ايدئولوژي ومدرنيته نشسته دوباره داد مي زند : صدبار رگفتم اين كتابها رو درست بچين ،مي گويم :.توي قفسه كنار كتاب مدرنيتهَ ست قفسه دست راستيُ مي گم.نمي گويد پيدايش كرد يا نه . حتما پيدايش كرده چون صدايش در نيامد.

مرغها را توي فويل آماده مي گذارم درجه 180 درجه سانتي گراد تايمر را براي 15 دقيقه ديگر آماده ميكنم.

دلم مي خواهد وقتي بابك مي گويد كتابم ُ نديدي بگويم دنبالش بگرد پيداش مي كني.دلم مي خواهد كتاب آشپزي را توي قفسه بگذارم ومثل مادر غذادرست كنم .دلم مي خواهد پنجره را كنار بزنم وببينم ماشين عروس جلو گل فروشي چه شكلي شده ،اما دلم نمي آيد مي ترسم باز گريه ام بگيرد.

اولین ...

bluemagic — Tue, 08 Apr 2008 16:18:18 GMT

مدتها بود پشت کامپیوتر ننشسته بودم دکتر می گفت برای بچه ضرر داره و وقتی نوش آفرین اومد آنقدر مشغولش بودم که یادم رفت توی دنیای مجازی زندگیی داشتم الانم داره غر غر می کنه باباش رفته مشهد وما دوتا تنهاییم ......اومدم

راستی واقعا هم بازی شدن با یک بچه نوعی عاشقی وعشق بازیه

داستان کوتاه:تاکسی دربست

bluemagic — Fri, 21 Mar 2008 16:12:18 GMT

دست روي شكمش مي كشد بالا نيامده خيالش راحت مي شود. مي تواند در لباس عروسي برقصد، مثل دخترهاي هجده ساله، سرش روي گردن كج مي شود، روي دسته گل خيالي لبخند مي زند. بعد رژ پررنگي به لب مي كشد. بايد قشنگ تر بخندد تا رديف دندانهاي سفيدش معلوم شود. صداي مامان مامان دخترش را مي شنود. گوشه لبش پايين مي افتد ،بعد رديف دندانهايش روي هم فشرده مي شود. دامنش را بالا مي گيرد و مي دود.

لباس عروس كيه؟

هيچكس مامان .

صورت دختر را مي بوسد. جاي دو لب كه به پايين كشيده روي صورت دختر نقاشي مي شود .بعد گونه ديگر، پيشاني،لبها، ديگر رنگي نمانده به لب. جلو آينه مي ايستد .آينه شمعدان روي ميز كنسول نو شده. در اين آينه زيبا تر است،قدش هم بلند تر شده، آب زير پوستش دويده و گردي چشمانش از هم باز شده است.

چادرش را از گِل ديوار پايين مي كشد،صورت دخترك را با گوشه چادر پاك مي كند.

دختر عروسك به دست دنبالش اشك مي ريزد. از پيچ كوچه رد مي شوند. نق نق دختر تمام شده كه تاكسيي ترمز مي كند ،سوار مي شوند.از چهارراه چندم رد شده اند و زنگ آپارتمان تك واحدي را مي زند .

اتاق پر از نفس هاي مرد صاحبخانه است زن صاحبخانه جلو مي آيد هم راخوب مي شناسند زن صاحبخانه مي بوسدش و مي نشينند. زن صاحبخانه دائما به به شكمش دست مي كشد و وقتي راه مي رود دست به كمراست .شايد مي خواهد بگويد حامله ام كه مي گويد سونو گرافي گفته پسر است. مرد صاحبخانه نفس هايش بلند تر شده باز زن صاحبخانه ادامه داد دخترت را ببر نمي خواهيمش .

روي صندلي ولو شد تكليف من ؟ اين؟ به دختر اشاره مي كند. دختر پاي عروسك را به دندان گرفته و سرش را تكان مي دهد. اما اين بار هيچ كس نمي خندد.

باز گفت چند ماه ديگر راضي مي شود.

چشمهايش تنگ و ملتمس بود . نفس هاي مردصاحبخانه هوا را تكان مي داد وبه صورت زن نه را پرتاب مي كرد .

از خانه كه بيرون مي آيد دختر را مي بيند كه پاي عروسك را در دست گرفته و سرعروسك را به زمين مي كشد دختر دست تكان مي دهد . هيچ كس نيست تا برايش دست تكان دهد .

در آن طرف خيابان دستهاي روغني مرد مكانيك در هوا تكان مي خورد،انگار جايي را به شاگردش در آن طرف خيابان نشان مي دهد. مردش هم همين طور دستهايش را در هواتكان مي داد و به شانه اش مي كوبيد يا او يا من. اصلاً عروسي بي عروسي.

صدا مي زند تاكسي! در بست .

يك روز همين امروز يا فردا يا ...سر بازار چه كويتي ها دست دخترش را رها كرد ،دختر باز عروسك را با خود مي كشيد. مغازه دار گفته بود اين كلكها قديمي شده ما هم عاقل شده ايم. اين بي پدر و ....

خودتي مرتيكه .....

انگارخودش دخترك را كشيده بود .كنارهمان مغازه ليوان را چنگ زده بود تا برايش پر آب كند و همان جا چادر رنگيش را از توي ساك دستيش بيرون كشيده بود حتي ديده بود كه چادر مشكي كهنه، كنار بنوش به ياد حسين افتاده. فكر كرد رهگذاران به پليس گفته اند زني با چادر مشكي بچه را رها كرد و رفت . دختر را نشان پليس داده بودند .پليس كه به دختر رسيده اسمش را نپرسيده به كنار زن چادر مشكي پوش رفته بودند و دختر هي سرش رااز پايين به بالا تكان داده بود .

از بازارچه كه بيرون مي آيد دست دختر را محكم گرفته. مهره هاي گردنبند سنگي توي دستش سر مي خورند. دانه هاي سنگي از رشته رهامي شوند و كف پياده رو خاكي و شلوغ رامي پوشانند .

دختر را مي بيند كه مثل بچه كبوتر شده واز زمين دانه هاي گرد را به نوك مي كشد چادر رنگي راتنگ مي گيرد و مي دود. هنوز رشته گردنبند توي دستش است كه سوار تاكسي مي شود و به راننده مي گويد در بست.

باسيه چشمان خود خواهم كه مدهوشت كنم

bluemagic — Tue, 24 Jul 2007 18:28:20 GMT

گذري در شعر زنان افغان فرزانه

اشاره:

محمد كاظم كاظمي دراوايل سال 1370 با انتشار مثنوي بازگشت وبا مطلع به يادماندني

غروب در نفس گرم جاده خواهم رفت پياده آمده بودم پياده خواهم رفت

ادبيات ايران را متوجه جريان شعري نيرومند وپارسي زبان نمود .حضور اين شاعر در محافل ادبي آن دوره سرآغازي شد بر حضور ديگر شاعران افغاني در محافل ادبي ايران.اكنون پس ازگذشت سالها ادبيات افغان وشعر افغان بي شك جريان شناخته شده با فضاها وامكاناتي دور از ادبيات جنگ وبا مضاميني تازه ودر قالب وفرم هاي متنوع است.

دراين مقاله سعي شده بامعرفي بانوان شعر افغان نقدي هم بر آثارشان داشته باشيم.

زهرا حسين زاده 27 ساله گرچه ساكن مشهد است با انتشار نامه اي از لاله ي كوهي نشان داد شعر افغانستان همچنان هم دوش شعر ايران به پيش مي تازد وبه قول كاظمي زهرا "يكي از بارقه هاي انفجار نور ورنسانس كوچك ادبي افغانستان است كه صبح دولت ازاين پس خواهد بود."

سلطان خوابهای پريشانم

من دل به سادگی کسی دادم

بانوی خانه های گلی بودم

پيراهن حرير، تنم را کشت

نزديک سفرهات چه نشينم تلخ؟ ديدی که حال و روز دلم خوش نيست
خون من است در همه سو جاری فرعون خويش باش و خدايی کن

می خواهم از تو روی بگردانم

از تاج و تخت نقره گريزانم

در چارسوی قصر نچرخانم

حس می کنم عروسک عريانم

يخ بست بين شير و عسل نانم

تصويری از پرنده و بارانم

هر شام روی شيشه نرقصانم
من تا قيامت آسيه می مانم

گرچه مضمون نو وزنانه در كارهاي حسين زاده از شاخصه هاي شعر اوست، اما طراوت وجواني دراشعارش مشهود تر است ،اين جواني نه جواني شاعر ونه جواني شعرمهاجر افغانستان درايران است كه تازگي روحي است كه زهرا به كلمات بخشيده كلماتي كه درعين فارسي بودن درعين مانوس بودن خود را ازفارسي ايران جدا مي كند وگاه با خواننده فارسي زبان غريبي مي كند وفارسي ديگري را به رخ مي كشد ولذت وزيبايي بخش ديگري از كلام وزبان فارسي را هديه مي دهد.در عين حال محتواي نو شعر زهرا را نبايد نديده گرفت محتوايي كه كارهاي او را از شعر ديگر شاعران فارسي زبان متمايز مي كند.

همچنين ذهنيت واحساسات شخصي وتكامل يافته زهراست كه محتوا وفرمي خاص به آثارش بخشيده است.عناصر عاطفي وزنانه ،تجربه هاي خاص زنان كه نمي توان آنها را در‌آثار هيچ مردي يافت ، به بهترين وجه در اين غزل وديگر آثار او پنهان وآشكار شده اند. به خصوص در اين غزل فضايي عاشقانه وعاطفي سرتاسر جاري است.

محبوبه ابراهيمي ديگر شاعر ي است كه نتوانستيم با او ارتباط برقرار كنيم وشرح حالش را جويا شويم اما شايد آوردن چند شعر ازآخرين سروده هايش براي معرفي شاعري كه زبان وبازي با كلمات آن را مي شناسد وبه درك درستي از شعر رسيده كافي باشد.

هيچ چيز به هنگام نيست

باد می‌توانست

باد باشد

بهار، بهار

که تاک را

پوست بترکاند

من قد بکشم

تا خوشه‌خوشه انگور

بپيچد

دور ساق‌ها

دور بازوهايم

*****

از بادها

که بر پنجره‌ می‌کوبند

از پستچی‌ها

که بر در

تو را نمی‌شنوم

فراموشت کرده‌ام

چون کودک

که خواب‌ها‌يش را

بال‌بال می‌زنم

و نمی‌يابمت

شبيه پروانه‌هايی

که پر کشيدند

از پيراهنم

شايد هم

جا مانده‌ای

چون طعم شير تازه

در دهان کودکم

****

به اقيانوس در سپيده دمان

به بادبان ها بر زمينه ای آبی

به تو فکر می کردم

آن گاه که در من می لغزيدی

ماهی کوچک بی دريا!

****

ويا زهرا زاهدي با اين شعر كوتاه وزيبا:

موهايم را كوتاه مي كنم شال گردني ببافم

خواهم تمام زمستان

سردرگريبان تو باشد.

در كتاب مسعود ميرشاهي با نام شعر زنان افغانستان¹ ديگر زنان شاعر افغانستان ساكن در وطن يا مهاجر دركشورهاي اروپايي وآمريكايي با آثاري ارزشمند جلوه گر شده اند،به نمونه هايي از اشعار چاپ شده در كتاب مي پردازيم.

در اين كتاب شعري زيبا وقوي از آذر محتسب زاده ودر مقايسه با ديگر سروده هاي اين كتاب ،چاپ شده است:

من از فضای خالی از آيينه و بهار
از اندرون کلبه ی تاريک
از شهر بی درخت
بی شادی و سرور
فرياد می کشم.

گرچه مضمون شعر تاريك است ونااميد كه ناشي از جريان هاي اجتماعي وسياسي افغانستان است اما فرم و نوگرايي شعر محتسب زاده را به نمونه اي درخشان وارزنده در اين كتاب تبديل كرده است.

مريم محمود در اين كتاب با شعري تحسين برانگيز خود را معرفي كرده است.

برای چشم تو بايد
هزار يلدا را
به همدگر پيوست
و آن زمان به نگاهت عميق انديشيد.

ليلا يلدا غزل عشق خود را كه مسبب اين مقاله نيز شد در بستر گل آلود افغانستان چنين زيبا مي سرايد:

با سيه چشمان خود خواهم که مدهوشت کنم
با سپيد اندام خود يک شب کفن پوشت کنم
مست می لرزد تنم در خواهش اين اشتياق
جامها می از لبانم جان من نوشت کنم
من سراسر شور و شوقم اندراين ويرانگی
با گل گلبوسه ها چون باغ گلپوشت کنم...

ليلا كه تمام سالهاي جنگ ومصيبت را در افغانستان سپري كرده چنان به زيبايي عاشقانه مي سرايد كه تمام مصايب زير بار ابيات پنهان ومحو مي شوند وچنان زنانه مي سرايد كه فضاي شعر خلسه اي طولاني وعاشقانه در ابديت مي شود.

در عين سادگي كلام وكلمات، ذهنيت زيباي شاعر چنان كلمات را كنار هم قرار مي دهد كه شكوه ، سنگيني و وقار، غزل را از يك غزل عاشقانه وسطحي به اثري زيبا وتحسين برانگيز تبديل مي كند.

فايقه جواد مهاجر نيز كه غزلسراست آرام وروان غزل مي گويد وكلمات، واژگان واصطلاحات اصيل وناب فارسي را كه سالهاست از ديدگان خوانندگان شعر فارسي كنار ر فته ، به زيبايي زنده كرده وپيرهني نو پوشانده است :

آوردن اين ابيات در انتهاي مقاله مجالي است براي اميدوار ي به آينده زيباتر كشور دوست وهمزبان افغانستان :

از راه دشت های پر از گل بيا بهار!
با خاطرات کهنه به کابل بيا بهار
شهزادگان شهر مرا ياد دار و باز
با دختران خم زده کاکل بيا بهار
بر روی قبرهای چه بسيارمان بريز
با عطر زندگی به تجمل بيا بهار
يا نوبهار!گرچه بهارم به باد رفت
اما پس از تمام تطاول...بيا ... بهار

1)کتاب "شعر زنان افغانستان" به همت مسعود ميرشاهی توسط نشرافکار ونشر شهاب در ۲۹۰ صفحه و در قطعی متفاوت در تهران به چاپ رسيده است و طرح های گويای مريم عنايتی نيز به زيبايی کتاب افزوده است.

2) دراين كتاب نمونه شعر زنان شاعر از رابعه تا ديگر زنان شاعر معاصر افغاني به چاپ رسيده ودر بين آثار، اشعاري نه چندان زيبا وشاعرانه نيز يافت مي شود.

bluemagic — Wed, 25 Apr 2007 11:01:33 GMT

كمكم كن برخيزم

Help me up

Are you going to help me are will you let me down?

ياريم مي كني يا اجازه مي دهي سقوط كنم؟

I'm looking for a true love but am I lost or found?

به دنبال عشق حقيقي مي گردم، گم شده ام يا يافته ام؟

And will we cry in passion or will we cry in pain?

و ما خواهيم گريست در شوق يا در رنج؟

And will our lonely teardrops fill the world whit rain?

وجهان با قطرات اشك تنهاييمان لبريز خواهد شد.

Help me up, don't you let me down.

كمكم كن برخيزم مگذار از پا بيفتم.

I'm gonna wake up in heaven, not the cold cold ground.

مي خواهم در بهشت بيدار شوم نه در زمين سرد سرد.

Can't you hear the lovers crying in the night?

نمي تواني صداي گريه عاشقان را در شبانگاهان بشنوي؟

The spend their whole lives trying, still can't get it right.

آنان همه عمرشان را در تلاشند، اما هنوز نمي توانند حقيقت را دريابند.

I don't know where we're going but I guess we'll start.

نمي دانيم به كجا مي رويم اما به گمانم شروع خواهيم كرد.

And just to show that I mean it, baby here's my heart.

وفقط براي اينكه منظورم را نشان دهم ،عزيزم بيا اين قلبم.

Help me up, don't you let me down.

كمكم كن برخيزم مگذار از پا بيفتم.

I'm gonna wake up in heaven, not the cold cold ground.

مي خواهم در بهشت بيدار شوم نه در زمين سرد سرد.

Living on my feelings, feelings all I know.

زندگي با احساساتم ،احساساتي كه مي شناسم.

So are you going to help me or will you let me down?

پس ياريم مي كني يا مي گذاري سقوط كنم؟

I'm looking for a true love, am I lost…

به دنبال عشقي حقيقي مي گردم ، گم شده ام ...؟

صنم شايد معشوقه صنوبر

bluemagic — Wed, 25 Apr 2007 11:01:11 GMT

قصه هاي قديمي تمام شده اند خانه هاي جديد روي خانه هاي قديمي نشسته اند. گوشهاي شبهاي جمعه .... عوض شده. بوي قديمي ها توي صورتم مي زند بوي ديروز بوي پرينه سال توي كوچه مي پيچم .

از كنار قبرستان مي گذرم قبرستان بهايي ها بوي خاك تازه دفن شده مي دهد. برمي گردم .مرده هايشان را با آب تانكر شهرداري آ ب مي دهند راننده اين را مي گويد از پشت قبرستان جلو تر نمي روم تا همين جا هم مي شه هفت هزار.

مثل صنم .... دنبال يك خيابون مي گردم كه نامش گل باشد

ياس نسترن

اين گلها همه اسم دخترند.

جز داوودي

بايد دنبال چند تا دختر بگردم كه روي ديوار يكي از همين کوچه ها ميخ شده باشند.

صنم هم نام گل است ؟

نه نام بت است نام معشوقه صنوبر است

سرش را جلو لوله اگزوز يكي از همين ماشينهاي مدل 54 گرفته و دود را مي مكد بالا مي كشد .سيگاری شو صنم بهتر از دود بنزيني اين ماشين هاي لكنته نيست؟ فردا وقتي خودروها گازسوز شدند دق مي كني صنم!

صنم توي دستش نشريه دود را مي چرخانَد هميشه توي نشريه قصه خودش را مي نوشت كه سرش را توي پيكان مدل 54 شيراز لام بابايش مي بُرد .صنم مي چرخد به هوا مي رود مثل هر چيز سخت ومحكم.

پشت قبرستان وهابي ها بود كه دود ماشين توي گلويم نشست و صنم امد جلو چشمهايم .

آخرين كوچه برو دست راست

خانوم اينجا كه ديگه كوچه اي نيست

بوي خاك مرده تازه دفن شده توي صورتم مي خورد

خانوم برگردم مي شه 10 هزار

كجا مي خواي برگردي ؟ نمي شه برگشت. زمان خط مستقيمي است كه در راستاي مستقيم رو به جلو حركت مي كند . مثل جاده يك طرفه ومثل جاده يك طرفه اي كه راه برگشت يا دور برگردان ندارد وبايد ادامه داد... .

از خيابون بعدي مي شه برگشت .

در بعد دوم زمان حركتي رو به جلو ومستقيم در راستايي مشخص دارد زمان لحظه اي بيش در حال نيست زمان به گذشته وينده تعلق دارد براي آينده بايد رفت وبراي گذشته دير است . چون مكانِ هر لحظه در زمان تعريف مي شود راه برگشت وجود ندارد پشت سر در پشت سر و درگذشته باقي مانده نمي توان در زمان گذشته و در مكان گذشته بود چون مكان در لحظه حال تعريف مي شود .

بالاي شهريم و راننده حالت عصب دارد

قديم ترکها اول خيابان بهادري ها چايخانه بود

روي درش زده بودند ورود افراد متفرقه ممنوع در كه باز مي شد صنم را مي ديدم كه پا ي در نشسته وبا حلقه هاي دود بازي مي كند

از وقتي جوانها به آنجا نرفتند صاحبش آنجا را تعطيل كرد ساختمان را كوبيدن شده پاساژ با يك كافي تراس¹ چيني كه چاي سبز مي فروشد

و تنباکوی خيس معطر اما اينجاها پاساژ نيستند پاساژ راه عبور وسط فضای سبز بلوارهاست حالا به يك بازار سرپوشيده شيك با كلي مغازه مدرن مي گويند پاساژ

اين را كه گفتم دل صنم شکست . ذره شد . به هوا رفت . قصه هاي قديمي تمام مي شوند خانه هاي جديد روي خانه هاي قديمي مي نشينند قبرهاي جديد روي قبرهاي قديمي . گوشهای شبهای جمعه ...بوي قديمي ها توي صورتم مي خورد توي شهر مي پيچم با همه شان

همه شان تمام مي شوند رد پايشان توي گلويم نه توي دلم مي پيچد وزن شان سنگيني مي کند توي سرم بويشان درست مثل صنم از پايين به بالا حركت مي كند واز تنم بالا مي رود بويشان را لمس مي كنم راه رفتنشان را روي سينه هايم حس مي كنم مثل صنم از تنم بالا مي رود بالا مي روم و هي زل میزنم توي خانه ها توي آدمها توي قبرستان ها توي ديوارها هرچه جلو مي روم پشت سرم بزرگ مي شود

راننده مي گويد طبق همون قانون كه شما گفتي هر چه فاصله بيشتر مي شود اجسام كوچكتر به نظر مي رسند

مي دانم كتاب علوم ابتدايي اما نه با دور شدن از ميدان ديد اجسام كمرنگ مي شوند تا در خط افق گم مي شوند

يك نفر از دور مي گويد وقتي تو سعي داري با سرعت v₁ از چيزهايي مثل گذشته دور شوي چيزها با سرعت v₁= v₂ 2به تو نزديك مي شوند در اينجا چون شتاب a₁ و a₂ مي تواند متغير باشد بايد لحظه برخورد در بين راه نزديكتر به مكان حركت جسم ثانويه باشد وچون ...

چون اين داستان براي صنم بود مثل صنم ناتمام مي شود

1:تريا ست كه به نقل راننده اينچنين نوشته شده

كاروان پرگرد وخاك افغان

bluemagic — Wed, 25 Apr 2007 10:59:16 GMT

كاروان پرگرد وخاك افغان

تاملي بر كتاب ورمان بادبادك باز نوشته خالد حسيني

اشاره: بهار گذشته كتابي توجهم را جلب كرد با نام عجيب و زيباي بادبادك باز ، روي جلد كتاب مقابل نام نويسنده، خالد حسيني نوشته شده بود آنچه پس ار نام كتاب عجيب مي نمود نام مترجم بود. به خيال اينكه يكي از هموطنان مقيم خارجه كتابي به زباني ديگر نوشته كتاب را برداشتم واز توضيحات پشت جلد در يافتم كتاب رماني افغاني است اثر طبع پزشكي افغان ومقيم امريكا .

خلاصه داستان:

كتاب ازدوستي مي گويد دوستي دو پسر،يكي امير و ارباب زاده وديگري حسن، نوكرزاده شيعي هزاره اي كه در سراسر داستان همچون قومش مورد تحقير وخشونت قرار مي گيرد،امير درسخوان وبه قول خود ترسو وحسن پسر ي لب شكري بيسواد كه با وجود كم سال بودن،از امير مراقبت مي كند.هردو بي مادرند مادر امير شاهزاده خانمي بوده كه پس از تولد امير مي ميرد ومادرحسن پس ازتولد پسرش مي گريزد.هر دواز يك پستان شيرخورده اند ، امير در امارت ساكن است وحسن با پدرش علي كه به قول بچه هاي كوچه لنگ وزشت است ساكن اتاقي گِلي در انتهاي باغ است.

اين دو هرچند دنياي متفاوت ارباب ونوكري دارند اما همبازي وهمراهند وهردو بادبادك باز.هردو مشتاق در آغوش گرفتن آخرين بادبادك جشن بادبادك بازي .اما اين حسن است كه بادبادك را براي امير وبه قيمت از دست دادن حرمتش به دست مي آورد. تا ارباب به امير افتخار كند تا حق دوستي به جاي آمده باشدوامير كه از انتهاي كوچه مي بيند آصف با حسن چه مي كند قدمي پيش نمي گذارد از ترس بر خود مي لرزد وقدمي پيش نمي گذارد كه بگويد بادبادك را نمي خواهم.

قيمتي كه حسن براي بادبادك مي پردازد كم نيست اما امير دروغ مي گويد وتهمت مي زند .حسن تهمت دزدي را مي پذيرد وهمراه پدرش به ميان قوم هزاره مي رود.

سالها مي گذرد شوراها به افغانستان گسيل مي شوند.امير وارباب با هزاران مخاطره به آمريكا پناهنده مي شوند.امير با ثريا دختر وزير جنگ آينده دولت مردمي افغانستان هم پيمان مي شود.

در افغانستان طالبان جاي روسيه را مي گيرد، قتل وغارتي ديگر و قوم هزاره در رگبار آتش آخرين نفس ها را مي كشد. علي كشته مي شود.حسن به همراه همسرش فرزانه به درخواست رحيم خان دوست ارباب به خانه ارباب مي آيد . به ياد كودكي هايي كه با امير دارد وداستان مورد علاقه اش كه امير از روي شاهنامه مي خوانده نام پسرش را سهراب مي گذارد.

علي مرده ارباب مرده .حسن وفرزانه را طالب ها كشته اند وسهراب ...رحيم خان تلفني به امير از سهراب مي گويد وامير بايد به افغانستان برگردد ورازي رابشنود .

امير پنجه در پنجه مرگ وظلمت افغانستان وترس طالب ها رازي را مي شنود كه توي درياي خشك افغانستان به گِل مي نشيند حسن برادر واقعي او بوده است .

در جستجوي سهراب او را در دستان آصف مي بيند . حال آصف در لباس يكي از سردسته هاي طالبان ،مردم شيعه مزار شريف را قتل عام كرده است وسهراب كه همچون حسن قلاب سنگ به كمر بسته وحتما مانند پدرش مي خواهد چشم چپ آصف را نشانه گيرد .

بادبادك باز در فراز ونشيب جنگ، فرار ورجعت مشقت بار امير وسهراب در ابهام لبخند سهراب در آمريكا تمام مي شود.

شرحي بر داستان:

به راستي بادبادك باز قصه دو نسل است دو نسل كه زندگي شاد پيش از جنگهاي افغانستان را تجربه كرده اند ونسلي كه در جنگ بزرگ شده ، مانده ،مبارزه كرده ومرده است ويا مهاجرت كرده ودر حسرت مانده و بازگشت به وطن بهانه هميشگيش است.

بادبادك در داستان نقش كوتاهي دارد اما كمرنگ نيست پيش برنده داستان است اگر درآغاز ودر چند صفحه مي آيد اما محك وفاداري وشجاعت است در دوستي دوپسر.اگر بادبادك شعله هاي شادي در آخرين روزهاي قبل از جنگ است در پايان نشانه اي از اميد وشادي در قلب مجروح وخسته سهراب جنگ زده است كه با يك خودكشي ناموفق به آمريكا رسيده است ومي خواهد بر ترس طالبها وشكنجه هاي رواني وجسمي شان ،ترس تنهايي وبي خانماني ابدي جنگ وصداي مرگ وگلوله فائق آيد .

بادبادك باز داستان تكامل يك نسل است درجنگ، داستان عشق واماندگي، بودن وماندن درجهاني است كه يك ملت پامال تاريخ از سر مي گذراند حكايت نيم قرن گذشته بر افغان وافغانيست .

داستان از رقابت دو پسر در بدست آوردن دل ارباب وپدر آغاز مي شود وباترس از پدر، ترس از دوست نداشتن وافتخار نكردنش وحسادت به نوكر زاده اي كه ارباب پول عمل جراحي لبش را مي دهد وبهترين هديه ها را به او مي دهد ادامه مي گيرد تا جايي كه امير حسن را وادار مي كند دوستيش را اثبات كند و پس از فداكاري حسن ،اميردر مقابل ،خيانت ،دروغ گويي وتهمت را به او نشان مي دهد.

امير(راوي داستان) در آغاز مي گويد آنچه در باره از ياد بردن گذشته ها مي گويند درست نيست تمام اين سالها به همان كوچه سرك كشيده ام وحالا اعتراف مي كنم همه دروغها را و.... .

با بازگشت به افغانستان وسرك كشيدن در گذشته نيمه گمشده اش را مي يابد وبا نجات برادر زاده وجدانش را سبك مي كند.

به راستي بادبادك باز داستان هويت ومليت است .داستان جلوه هاي فرهنگي ومذهبي يك ملت. داستان همه زنان ومردان افغانستان .داستان سياست جهاني كه برآوار زخمهاي افغانستان فرو مي ريزد.

نويسنده سعي كرده رسوم حاكم در بين مردم وگوشه هاي فرهنگي ملتش را نشان دهد وچه زيبا مي گويد:

"آنچه را بريتانيايي ها در اوايل قرن بيستم و روسها در اواخر 1980 آموختند: افغانيها مردم مستقلي هستند .افغانها آداب ورسوم را دوست دارند اما از قواعد بيزارند."

حتي از فرهنگ افغاني كه در قلب غرب دور از آنها جدا نمي شود ومراسم عروسي را به مساجد مي كشاند وآنها را كه در يك بازارچه محلي گرد هم آورده است مي گويد.

خالد حسيني به زيبايي بخشي از كتابش را به ظلمي كه طالبان برافغانستان وارد ساخته اختصاص داده وبه زيبايي خونريزي شقاوت ونامردي طالب ها را آشكار مي كند واين در حاليست كه از سال 1980 كه به آمريكا رفته هرگز پايش را از آنجا بيرون نگذاشته است . او اكنون در آمريكا مشغول طبابت است.

در پايان قسمتي از متن را كه خالد حسيني بر زبان امير آورده نقل مي كنم ومطلب را تمام:

"نمي دانم چه بگويم آيا اصلا داستان كسي به پايان خوش مي انجامد هرچه باشد زندگي فيلم هندي نيست ،افغانها دوست دارند بگويند" زندگي مي گذره" بي اعتنا به آغاز پايان كامياب ناكام بحراني يا روان پالايي زندگي مثل كاروان پرگرد وخاك كوچ كنندگان آهسته آهسته پيش مي رود. "

bluemagic — Fri, 09 Feb 2007 11:01:36 GMT

چشم وگوشِ بسته شبانه (بي خوابي شبهاي بلند زمستان پس از يك روز خستگي پس از يك روز تنهايي)

زن روي بازوي مرد دراز كشيده . زن روي تخت مي غلتد دستش را روي كمر مرد مي اندازد وبه چشمهاي بسته مرد خيره مي شود.دستش را روي تن مرد جابجا مي كند وچشمهايش را ارام مي بندد(شايد اگر نويسنده به جاي جابجا كردن از كلماتي چون كشيدن ويا بالا وپايين بردن استفاده مي كرد مي توانست به بهترين وجه حركت لطيف نوازش را نشان دهد ) چشمهايش را باز مي كند دستهايش را روي شانه مرد مي گذارد تكانش مي دهد دستش را برمي دارد وروي تن خودش مي كشاند .

(انگار حق با نويسنده است زن مرد را نوازش نمي كند فقط دستش را روي تن مرد حركت مي دهد به نشان آن كه تن من هم محتاج نوازش است به اين كه دوست دارد مرد روي تن او دست بكشد به نشان محبت)

سينه مردبالا وپايين مي شود سينه مرد نفسهايش را آرام وشمرده بيرون مي دهد.

زن روي تخت جابجا مي شود خوابش نمي برد دستش را روي سينه مرد مي گذارد ونفسهايش را با‌مرد هماهنگ مي كند .خواب نمي ايد وپلكهايش را سنگين نمي كند .روي تخت مي غلتد پتو را توي مشتش مچاله مي كند لبهايش تكان مي خورند . روي تخت مي غلتد سينه به سينه مرد مي شود پتو راروي صورتش مي كشاند .گرمش مي شود .پتو را كنار مي زند باد سردي از گوشه پنجره به تن برهنه اش مي خورد خودش را زير پتو جمع مي كند. سرش را ازمرد مي گرداند روي دست مرد جابجا مي شود .سرش ر روي بالش مي گذارد وبه دست مرد بوسه مي زند . دستش را توي كف دست مرد مي گذارد چقدر دست مرد گرم است صورتش را توي كف دست مرد مي گذارد . مرد تكان مي خورد زن برمي گردد . نفسهاي مرد توي صورتش مي خورد . مي شمرد .يك دو سه چهار ... ده ...پانزده... پتو را تا صورتش بالا مي كشد. روي تخت مي چرخد. خودش را به مرد مي چسباند .تنش را توي گودي تن مرد جا مي دهد . چند لحظه بعد دوباره روبه مرد دراز كشيده ودستش را روش شانه مرد مي گذارد .سرش را بلند مي كند و لب روي لب مرد مي گذارد مرد تكاني مي خورد زن سرش را عقب مي برد وتكانهاي مرد را تماشا مي كند سرش را روي بازوي مرد مي گذارد.

( يك شب ويك مرد خسته ويك زن تنها ، سطرهايي كه تنهايي كشدار وبيخوابي زن را روي خود نشانده اند وبي خيالي مرد وشايد خستگي يك روز بلند را كه بي خوابي زن را نمي شنود.

نمي دانم نويسنده از اين همه جابه جا شدن وتكان خوردن چه هدفي را دنبال مي كرده اما اعصاب مرا به هم ريخته .من را توي زن برده توي تخت خوابانده وزن مدام كنار من مي چرخد شانه به شانه مي شود ونمي خوابد نمي خوابد نمي خوابد...)

****

توي تخت جابجا مي شوم .لب بر لبهايت مي گذارم . خوابي. توي خواب حرف مي زني ودستهايت را تكان مي دهي .نيم خيز مي شوم دستهايت را مي گيرم وتكانت مي دهم دستهايت را مي بوسم چشمهايت را باز مي كني .ليوان آب را از روي پاتختي بر مي داري وروي لبهايت مي گذاري .

ليوان را كه سرجايش مي گذاري مرا مي بيني .مي گويم خواب مي ديدي . مي گويي يك خواب بد وچشمهايت را مي بندي. سردم است. دستم را شكمت مي كشم ومي گويم چقدر گرمي تو . پاهايم را لاي پاهايت قايم مي كنم پاهايت هم گرمند. من نمي خوابم .

****

زن هنوز دارد تكان مي خورد صورتش را مقابل صورت مرد روي بازوي مرد مي گذارد وشروع به حرف زدن مي كند.

****

دلم برايت تنگ شده خيلي تنگ شده اين روزها خيلي كم باهميم مي شنوي دلم براي تو بغلت لبهايت تنت گرمايت نوازشت صدايت تنگ شده .من دختر كوچولو نيستم ولي تو صبح زود مي روي وظهر ساعت3خسته مي آيي .تا من ناهار را مي كشم پاي تلويزيون كانالها را عوض مي كني صدات مي كنم ، مي آيي تند تند ناهار مي خوري ومن هنوز ميز را جمع نكرده ام كه خوابت برده .ساعت 5 باعجله بيرون مي روي وشب دير وقت مي آيي شام مي خوري ومي خوابي .همه حرفهايم تنهايي هايم خستگي هايم بي توبودن هايم كه از صبح جمع شده با من توي تخت مي خزند .تو خوابي ومن بيخوابم .هيچ وقت نمي توانم اين حرفها را بزنم تو نيستي تو خسته اي تو خوابي ... دلم برايت تنگ شده...خيلي

****

(دلتنگي شايد اگر محض زنان نباشد يكي از ويژگي هاي بارز زنان است .از همان زمان كه مردها دنبال شكار مي رفتند ودير وخسته وگرسنه بر مي گشتند اولين زمزمه هاي دلتنگي وبه دنبال آن آواهاي نارضايتي شامل اخم وغرغر به گوش مرد رسيده . نمي توان گفت نويسنده اين حرفها را زده يا زن داستان يا تويِ خواننده ، اما واضح است نوع جديد شكايتهاي زنانه به گوشهاي بسته شبانه رسيده وبايد ..... گذشت.)

****

زن روي بازوي مرد در آغوش مرد خوابش برده لبهايش در حالت بوسه رو به صورت مرد مانده.

****

هنوز خوابي ومن توي آغوشت تنهايم . مي دانم آخرين جملات داستان را كه بنويسم پتو را رويم مي كشي ومي گويي بيا بخواب خسته ام خوابم نمي بره بي تو بعد دستهايت را باز مي كني ومن توي آغوشت دراز مي كشم.

فرزانه ديماه 1385

قصيده شادي

bluemagic — Wed, 30 Nov 2005 19:41:21 GMT

اي شادي اين لحن نه

بگذار دلپذير تر و شاد تر

بخوانيم

شادي اي جرقه زيباي خداوند

دختر بهشتي

مست از شادي

وارد حرم مقدس اسماني تو مي شويم

جادوي تو باز هم چيزي را به هم مي پيوندد

كه از هم جدا شده بود

جايي كه بالهاي نرم تو آرام گيرد

تمام انسانها برادر مي شوند

وقتي شاهكار به انجام مي رسد

كه براي دوست دوست بود

وكسي كه زني دوست داشتني را

به دست مي آورد

شادي كند

بله كاش روي كره زمين

فقط يك شخص پيدا مي شد كه

روح داشت

واگر كسي هرگز نتوانست

پنهاني و گريان از اين محفل خارج شود

تمام موجودات از سينه طبيعت

شادي را مي نوشند

تمام خوبي ها تمام بديها

در پي رد سرخ فام آم هستند

طبيعت به ما بوسه و تاك داد

ويك دوست را با مرگ آزمايش كرد

شهوت به كرم داده شد

وتولد در محضر خدا ايستاد

شاد مانن حشرات آفتابي آن

در ميان آسمان زيبا

برادران راه خود را برويد

شاد مانند قهرماني كه براي پيروزي مي رود

در آغوش گرفته و ميليوني باشيد

از اين بوسه تمام جهان

برادران پدري مهربان

حتما در بالاي چادر ستارگان زندگي مي كند

بر زمين مي خوريد ميليونها

اي دنيا او را مي شناسي

اورا در بالاي چادر ستارگان جستجو كنيد

حتما در آنجا زندگي مي كند

شيلر شاعر بزرگ آلماني

دلواپسی های من و تو ندارد...

bluemagic — Mon, 28 Nov 2005 18:42:18 GMT

از این به بعد سعی می کنم اخبار مهم هفته و دلواپسی هایی که برای همه ما وجود دارندرا بنویسم...

در روزهايي كه كريستيانو رونالدو سرمايه گذاري خودش را در پرتغال انجام مي دهد رسانه ها اخبار اقتصادي فوتبال را بررسي مي كنند وحيد بيست و هفتمين گل را در صدمين بازيش مي زند

زماني كه كشورهاي اروپايي سعي دارند بازار كشورهاي حوزه خليج فارس را از دست رقباي چيني و آمريكايي خود بگيرند مك دونالد جاي خود را با قهوه و شيريني در صبحانه باز مي كند و استارباكس قهوه چي را به رقابت فرا خوانده، رستورانها و اغذيه فروشي هاي تركيه موظف شده اند برچسب غذاي اسلامي را بر درب رستورانشان حك كنند.

در زماني كه بهاي نفت در بازارهاي جهاني رو به بالا حركت مي كند پوتين درصدد است 2559 مايل خط انتقال نفت تا ژاپن راه اندازي كند ايران و تايلند هر سه ماه يكبار قرار است نشست نفتي مشترك داشته باشند و جالب تر اينكه پس از يك سال قرارداد توسعه لايه نفتي پارس جنوبي و بنگستانهاي اهواز بسته شد.

زماني كه شارون از ليكود استعفا مي دهد و درصدد است تا حزبي تازه راه اندازي كند و همه منتظر زلزله در اسرا ئيلند اخوان المسلمين در مصر روي47 كرسي پارلمان مي نشيندو در آلمان انجلا مركل صدر اعظمي خود را جشن مي گيرد. كانديداي وزارت نفت ايران حد نصاب راي مجلس براي تصدي اين پست كليدي را بدست نمي ارود .

اما اينها خبر محسوب نمي شوند وقتي 70 درصد كودك آزاري هاي جنسي در خانواده اتفاق مي افتد و آنهم 20 درصد توسط پدر كودك و 18 درصد ناپدري و 15 درصد شوهر خاله 8 درصد عمو 8 درصد برادرو 31 درصد افراد غريبه انجام شده

وقتي 14000 تماس تلفني حاكي از آزارهاي جسمي كودكان در خانواده ها ست كه 17 درصد توسط پدر15 درصدنامادري 8درصد مادران و پدران و 7 درصد ناپدري 6 درصد مدير و معلم و 4 درصد افراد غريبه صورت گرفته و از اين ميان 65 درصد موارد كتك زدن سوزاندن و كشيدن موي سر بوده است و 32 درصد آزارهاي رواني مانند تحقير و توهين بوده و 3 درصد باقي مانده آزار جنسي بوده است.

دختران 54 درصد و پسرها 46 درصد مورد آزار قرار گرفته اند.

حالا چرا خشونت عليه كودكان بوسيله خانواده ، در قانون منع نشده و اصلا جدي گرفته نشده چه برسد به تعيين جريمه يا مكافاتي براي والديني كه صلاحيت نگهداري كودكانشان را ندارند.... بايد به قانونگذارها خسته نباشيد گفت .